قانون دوست داشتنی

1. دادگاه های ایران صلاحیت رسیدگی به جرایم عنوان شده علیه اتباع خارجه را که در خارج از کشور ارتکاب شده است را ندارد

2. چنان چه شخص ایرانی در خارج از ایران مرتکب بزهی گردد و در ایران یافت شود محاکم ایرانی صالح به رسیدگی می باشند و تحصیل تابعیت خارجی این صلاحیت را نفی نمی کند و چنان چه جرم در خارج از کشور واقع شده و متهم در ایران یافت نشود دادگاه محل وقوع بزه صالح به رسیدگی است و محاکمه غیابی او در ایران مجوزی نداشته و موردی هم برای پرداخت دیه از بیت المال نیست

3. چنان چه متهم در خارج دستگیر و محاکمه گردیده و حکم صادره نیز در مورد وی اجرا شده باشد تعقیب مجدد وی در ایران به همان اتهام خلاف اصول کلی کیفری می باشد زیرا برای یک جرم بیش از یک بار مجازات منطقی نیست ولی چنان چه حکم قطعی در مورد وی صادر نشده و یا اجرا نشده باشد طبق ماده 200 ق.آ.د.ک 1290 و ماده 7 ق.م.ا در صورتی که در ایران دستگیر شود قابل تعقیب و مجازات می باشد قوانین جزایی ایران اجرای احکام کیفری صادره از دادگاه های خارجی را توسط مراجع قضایی ایران تجویز نمی کند ولی چنان چه حکم کیفری در مورد متهم ایرانی در کشور خارجی صادر و اجرا شود آن متهم در ایران مجددا و به همان اتهام قابل تعقیب نیست

4. چنان چه بزه قتل عمدی در خارج ایران ارتکاب یافته باشد دادگاه ایران صالح به رسیدگی نمی باشد

5. اولا چون قتل و صدمات ناشی از واژگون شدن اتوبوس در خارج از ایران به وقوع پیوسته و چون حسب مستفاد از استعلام مبنی بر محبوس شدن راننده به مدت 3 ماه در آن جا ظاهرا تعقیب و محاکمه متهم در آنجا انجام شده است لذا در صورت محکومیت او در خارج محاکمه دوباره راننده در ایران تجدید نخواهد شد در غیر این صورت حسب ماده 7 ق.م.ا در هر جا که راننده در ایران دستگیر شود همان مرجع صلاحیت رسیدگی خواهد داشت و مطالبه دیه هم در همان پرونده کیفری صورت خواهد گرفت دوما در صورتی که متهم در خارج محکومیت یافته باشد ولی دیه مسکوت مانده باشد در این صورت چون پرونده کیفری در آن جا موجود است و صدور حکم به پرداخت دیه در آن جا مقدور نبوده لذا اولیاء دم مقتولین و مصدومین می توانند با مراجعه به دادگاه محل اقامت راننده در ایران و با تقدیم دادخواست در مقام مطالبه دیه برآیند